theskyremainsthesame

UNTITLED

I had to travel further, to write again

there lays a negative reply in every invitation

we’ve been so busy

digging graves

restoring death cafes

raiding grocery stores

but yet..

I keep an Hydra in my lab

Hydra remains immortal

You will wake up

early in the very morning

in the Anagach Woods

hunting will take place, first thing

a jury will be held

one of the jurors:

a black haired girl wearing the skin of a fox

there you will stand

with a broken leg

sweating

deer touching your right hand

your leatherfaced mother will approach

she will start the procedure

she will pull your teeth out with a pair of pliers

 

ΛΙΠΟΣ

Ξαπλωμένος με ένα τσεκούρι καρφωμένο στη μέση

δεμένη χέρια με χέρια, πόδια με πόδια

χτυπημένη χαμηλά

μη έχοντας άλλα υγρά

ψιθύρισες: all my friends are vegans

επίδοξοι νεκροθάφτες ταΐζουν σκόρδα

θέλω να ξεμάθω τον χειρισμό των συσκευών

σε πήραν μακριά, τώρα βρίσκεσαι σε καραντίνα

τι κρίμα! να μη δούμε μαζί την ανασκαφή εγκύων σκύλων

πίσω από τους κορμούς των δέντρων

κάτω από τα φύλλα

μέσα στην ομίχλη της όχθης

ο κόσμος παραμένει ίδιος

ΦΑΙΔΩΝ ΝΥΜΦΑΙΟΣ

Σβήνω ποιήματα

προσπερνάμε φορτηγά γεμάτα βενζίνη

η καμπάνα χτυπά

σήμερα περισσότερο από ποτέ

θέλω να σας θάψω

σήμερα απαγορεύεστε και είμαι κάθετος

εγώ μια wireless νύφη

στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

διπλασιάζω τα σύμφωνα

πόσα θα προλάβω να γράψω πριν τελειώσει αυτό το τραγούδι

τέλειωσε

Φαίδων Νυμφαίος,

γνωστός για τις μελέτες του στην κρυφή ζωή των άστρων

στην ηλικία των 40

μεταμορφώθηκε σε Σύριο

έκλεισε το facebook

υιοθέτησε μια αλεπού

έγραψε το όνομα του αντίστροφα

καλή επιστροφή, καλές βόμβες

 

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Words: Νάντη Χατζηγεωργίου

nadi.chatz@gmail.com

https://www.facebook.com/corto.maltese.77

 

ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΔΑΣΟΣ

Το γάλα στο στήθος της

πήγαινε χαμένο

 

Στην αίθουσα αναχωρήσεων

κάποιοι έχουν χαιρετήσει

τους νεκρούς τους

Άλλοι έχουν πολλούς νεκρούς

Συνήθισαν και δεν έχουν

διάθεση για αποχαιρετισμό

Η γή που αφήνουν πίσω

δεν έχει πια λουλούδια

και οι σοροί δίχως σάβανα

μια στοιβαγμένη αγκαλιά

Ο νέος τόπος

θα προσφέρει απλόχειρα

το χώμα του

να θυμηθούν πως γίνεται

ανάμεσα στους ανθρώπους

ο αποχωρισμός

Για τελετή θα αγκαλιάσουν

τα δέντρα

 

Εκεί τίποτε δεν θα εμποδίσει

αυτό το κορίτσι να θηλάσει

έναν μικρό λύκο

 

ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ

Μπροστά στον ίδιο καναπέ

στημένες δυο τηλεοράσεις-

στα αριστερά

ιπτάμενοι Κινέζοι ξιφομάχοι

στα δεξιά ο καιρός

 

στη Μεσόγειο

οι άνεμοι πνέουν βόρειοι

-βορειοδυτικοί

ο Γιάο Λι πέφτει νεκρός

ασθενείς βροχοπτώσεις

καθώς μια τούφα απο τα μαλλιά του

ανατολικά

φιλά το υγρό χώμα

 

η Σέβε γεννήθηκε

σε μια μικρή κινέζικη πόλη

για να προσέχει-γυναίκα πια-

στο διαμέρισμά του

τον θείο Πάρη

ΝΟΜΙΖΑ ΠΩΣ ΕΙΧΑΜΕ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ

Στη πλατεία του χωριού, αριστερόχειρας, Σλάβος, με πράσινα μάτια, φερμένος με τρένο κάπου εκεί στο τέλος του προηγούμενου Οκτώβρη, καθώς έγραφα με πλησίασε η μάνα σου. Σου υποσχέθηκα θα μείνω στο χωριό, είπε, και άνοιξα την τσάντα. Όσοι ζούσαν στο χωριό, έπιαναν τα χέρια τους και είχαν όλοι τους κρυφές χάρες. Τέλη του Νιόβρη, ομίχλη πυκνή σκέπαζε τις κορυφές, τα μοσχάρια άρχιζαν ένα-ένα να πεθαίνουν, θηλυκά και αρσενικά εγκυμονούσαν, για κάθε έμβρυο και μια Εύη διάβαζε από μια σελίδα παλαιάς διαθήκης κάθε μεσημέρι και σαν ερχόταν το απόβραδο. Το χωριό τόσο έρημο που ψιθυρίζαμε μην κλέψουν τα κινηματογραφικά μας σχέδια, σύντομα το δάσος μετατράπηκε στον οχετό των απογοητεύσεων μας, εμείς επιβιώναμε μόνο με άγρια σύκα. Δεν άργησε η στιγμή που επέστρεψαν, πίσω από τις αντιασφυξιογόνες τους ζύμωναν κριθάρι, κάτω από τα κράνη μας τρυγούσαμε φτέρες, πήραμε την επόμενη στροφή, πετάξαμε τα ρόπαλα, κάποιος είπε –Gloria Valentine, τι γυρεύεις στα πυκνά βουνά της Νότιο-Δυτικής Ελλάδας, συνέχισε να ράβεις τα κοστούμια μας, ο χειμώνας θα είναι βαρύς και εμείς καλοντυμένοι θα τρώμε λαγούς με χόρτα asparagus. Μήνες μετά, έκανα οικογένεια, δέντρα άγρια στόλιζαν την θέα μας, τα παιδιά μου μεγάλωσαν, στράφηκαν ενάντια μου, ήπιαν πετρέλαιο και έφυγαν, έφυγα κι εγώ και ακόμα δεν έμαθα αν και πόσα κουτάβια εγκυμονούσες το καλοκαίρι που περάσαμε μαζί.

 

ÑIRE

Πολλοί φίλοι

ξεχάστηκαν

στο στρώμα του κινηματογράφου

κατηφορίζουμε καθώς ταΐζουμε το κάθε έλατο ξεχωριστά

να, ένα δάσος σα και αυτό θα με έχτιζε προσεκτικά

καρκινογόνοι σκύλοι

ακούν μόνο στο όνομα τέσσερα, δέκα, τέσσερα

είμαστε μακριά από τα ράμματα που θα μας κάνεις εκεί, στο πανοραμικό μέλλον

καθόσουν σε μια τραχηλική στάνη

έτσι νόμισα πως θα έβλεπα, λέει

το τελευταίο μου θέατρο μαζί σου

μα όχι, οι εμπρησμοί συνεχίζονται

 

ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Μπορεί στην επόμενη επιστροφή

να μείνουμε, χειρότερα

με λιγότερο νερό

λιγότερη τροφή

και κάθε εποχή

να αποφασίσει

να παίρνει περισσότερους από έναν

και δέντρα αγκάθινα

να γίνουν οι τρίχες μας

όσοι μείναμε

είμαστε οι χειρότεροι της αρχαιολογίας

ονειρευόμαστε να γίνουμε προφήτες

κανείς δεν έχει κουράγιο

για ένα ακόμη κολπικό συμβούλιο

όποιος σε αγαπά

φροντίζει τον κάμπο

φυσά τους θάμνους στην ουρά του σκύλου

σκαλίζει βράχους, για τον επόμενο πετροπόλεμο